Zaterdag 4 mei 2013 was het eindelijk zover: de première van Baba. Iedereen was al vroeg op post om zijn of haar persoonlijke rituelen te kunnen doorlopen. Op het allerlaatst werden er nog verschillende dingen geregeld en nagekeken. Om kwart over acht was het grote moment aangebroken. De zaal zat klaar, de spots gingen aan… “Ik heb lang geloofd dat mijn papa een Eskimo was.”
Aan het einde van de voorstelling kwam er vanaf de tribune een daverend applaus. De reacties achteraf bleken dan ook zeer positief te zijn. Baba vermaakt en raakt het publiek 50 minuten lang.

Bij elke première hoort uiteraard een receptie. Heerlijke hapjes, lekkere drankjes, fijne babbels… de ideale afsluiter van het begin van een prachtige voorstellingreeks.

Mocht je nog geen kaartje voor Baba in bezit hebben, dan raad ik je aan snel te reserveren. Het is de moeite!

Nog maar één dag te gaan en je kan in HETPALEIS komen genieten van de voorstelling Baba. Maar wie zal er te bewonderen zijn op het toneel?

“Ik heb haar heel graag gezien, haar mama.”
Baba is een kleine productie. Op scene staan twee acteurs en één muzikant. De rol van Baba (Najib), de biologische vader van het meisje wordt vertolkt door Walid Ben Chikha. De auteur en regisseur van het stuk, Dahlia Pessemiers Benamar, zag Walid eerder spelen en viel meteen voor zijn authentieke acteerspel en zijn prachtige stem. Aangezien Baba muziektheater is, zal Walid meerdere malen zijn bijzonder zangtalent laten horen.

”Wat als hij niet komt?”
Het meisje in de voorstelling, Sarah, wil haar echte vader (door hem wordt ze ‘Amal’ genoemd) ontmoeten. Het meisje wordt gespeeld door Dahlia en zoals eerder aangegeven is zij niet alleen actrice in Baba. Ze schreef de voorstelling vanuit haar eigen leefwereld en regisseert samen met Jellie Schippers het stuk. Jellie en Dahlia werkten in het verleden reeds met plezier samen. De keuze om Jellie als co-regisseur te nemen was dus snel gemaakt.

“U spreekt met Peter, de man van Elisa.”
Jonas Van den Bossche zorgt voor de muzikale toets van de voorstelling. Hij bespeelt zowel gitaar en contrabas en kan fascinerend goed overweg met de knoppen van een ‘loop station’, dat ziet er vreselijk ingewikkeld uit. Jonas waagt zich in Baba ook aan een kleine acteerprestatie en dat doet hij met glans.

Nog één week te gaan voor Baba in de Kleine zaal van HETPALEIS, voorheen ook wel gekend als ‘De Serre’, in première gaat. En dat is er aan te merken. De dagen worden langer, de spanning stijgt en alles krijgt meer en meer de juiste vorm. De afgelopen week was dan ook heel gevarieerd: we mochten voor de eerste keer in de zaal samen met de mensen van de techniek: Ben Bonner voor geluid, Frank Haesevoets voor licht en Hugo Moens voor scenografie en lichtontwerp (de ploeg is nu compleet), er was een try-out met 60 kinderen, choreografe Sandra Delgadillo bracht ons een flits bezoek, de zoektocht naar de juiste kostuums… En natuurlijk veel repeteren!

Als je goed naar de flyer kijkt, zie je dat de voorstelling een vleugje jaren ’70 over zich heen heeft (heb je de cassette opgemerkt?) en dus moeten de kostuums in dit plaatje passen. We trokken deze week de stad in en vonden een leuk kleedje, vestje en wat accessoires voor het meisje en een stoer hemd voor de (stief)papa. Het uiterlijk van de personages begint te kloppen.
Hier alvast een voorsmaakje:

Vrijdagvoormiddag kregen we de hulp van choreografe Sandra. Zij heeft samen met Walid Ben Chikha en Dahlia Pessemiers Benamar de beweging van de personages in enkele scènes in elkaar gebokst. Verwacht je niet aan ingewikkelde dansmoves, maar eerder aan een gechoreografeerde manier van lopen en bewegen. Wat je precies te zien zal krijgen, is moeilijk in woorden uit te leggen. Komen kijken naar de voorstelling is dus de boodschap!

In de namiddag was het een open repetitie voor 60 kinderen van de Vrije Basisschool De Dobbelsteen. Na weken voor slechts enkele volwassenen te hebben gespeeld, was de spanning in de ploeg toch een beetje te voelen. Baba is immers een voorstelling voor kinderen vanaf 10 jaar en het is dus belangrijk dat het doelpubliek geprikkeld wordt door de voorstelling en alles begrijpt. Na afloop volgde er een kort gesprek tussen de kinderen, de cast en Paula Stulemeijer (educatief medewerker). Wat een opluchting! De kinderen waren enthousiast, sommige zelfs geëmotioneerd. Verder gaven ze terechte opmerkingen en goede tips om mee verder te werken. Daarenboven waren de leerkrachten ook erg positief. Een fijne stimulans om de laatste rechte lijn in te gaan. Want er blijft nog veel werk te doen.

Stel je deze zaal even voor vol met ongedurige kinderen. Zie je de uitdaging?

Om het met een cliché te zeggen: “een voorstelling zonder toeschouwers is als een café zonder bier”. Wat heeft het immers voor zin om maanden bloed, zweet en tranen in een voorstelling te steken om dan bij de première tot het besef te komen dat er niemand in de zaal zit?
Wat een geluk dat HETPALEIS mensen heeft die het als hun job zien om het publiek op de hoogte te brengen van de lopende producties. Dank u wel Cel Publiekswerking!

De ideeën in het hoofd van Dahlia Pessemiers Benamar dienden vertaald te worden naar een lesmap voor de scholen en promotiemateriaal om zo iedereen op de hoogte te kunnen brengen van Baba. Dit lukt enkel door een goede samenwerking tussen de verschillende medewerkers van HETPALEIS. Veel heen en weer praten, ideeën uitwisselen, in elkaars hoofd proberen te kruipen… Het resultaat van al dat creatief denken is alvast een prachtige flyer en, laat ons hopen, dat de zalen vol lopen met enthousiast publiek!

Ondertussen is de ploeg van Baba reeds 4 weken aan het repeteren in HETPALEIS en dat is er aan te zien… Overal waar je loopt liggen er kabels en nog eens kabels. Waar komen al die draden vandaan en waar gaan ze naartoe, vraagt een mens zich wel eens af?  MUZIEK is het antwoord, dames en heren. Van een ronkende gitaar tot een bombastische contrabas, ze passeren allemaal de revue bij Baba.

Deze Noord-Afrikaanse ‘trommels’ zullen in de voorstelling Baba worden gebruikt.

(Bendir -Derbouka)

Het repetitieverhaal van Baba .

Bijna 4 weken geleden, op maandag 25 maart, is de ploeg van Baba gestart met repeteren. Om half tien ’s morgens werden we op ‘zes en half’ verwacht: de repetitieruimte tussen het zesde, de etage met ‘de bewoners’ van HETPALEIS (denk hierbij aan de mensen van educatie, externe communicatie, dramaturgie, de directie…) en het zevende verdiep waar de Balletschool en een repetitielokaal van HETPALEIS is gesitueerd.
Aangezien de volledige ploeg nog niet aanwezig kon zijn, werd er in het begin vooral door Walid Ben Chikha en Jonas Van den Bossche aan de muziek gewerkt. Het kleine repetitielokaal kwam voller en voller te staan en leek al snel te veranderen in een muziekstudio.
Bij aanvang van de tweede week werd de repetitieperiode van Baba officieel ingezet met een lekker ontbijt. Tijdens het ontbijt vertelde Barbara Wyckmans, directeur van HETPALEIS hoe het idee van de voorstelling tot stand was gekomen en legde iedereen uit hoe hij of zij de voorstelling mee tot een goed einde zou brengen. De eerste bijt was een feit.
Na het ontbijt dienden alle spullen van ‘zes en half’ naar ‘tien bis’ te worden verhuisd. Gelukkig beschikt HETPALEIS over twee ruime (een rode en een blauwe) liften die verfraaid zijn met gedichten van Joke van Leeuwen en ontworpen werden door Bob Takes. ‘Tien bis’ was een verademing. Veel meer ruimte en daglicht. Het lokaal ‘tien bis’ bevindt zicht vanzelfsprekend op het tiende verdieping (mensen met hoogtevrees, gelieve niet naar beneden te kijken) en heeft langs twee zijden grote raampartijen. De enorme hoogte samen met de gigantische ramen “op leeftijd” geven je het gevoel omringd te zijn door een horde spoken. De wind gierde er om onze oren.

Intussen ging het repeteren verder zijn gang en veranderde de volgorde van de teksten meerdere malen. De oorspronkelijke tekst van Baba, geschreven door Dahlia Pessemiers Benamar bestond aanvankelijk uit een monoloog, maar tijdens de cursus Stukschrijven van HETPALEIS evolueerde de tekst en werd er een tweede personage aan toegevoegd. De huidige tekst zijn twee monologen die zich verstrengelden tot één geheel. Maar nog steeds veranderen scènes van plaats en worden passages aangepast. Een proces van lezen en spelen, evalueren en verbeteren.
In de derde week kregen we weer een lokaal-upgrade; van ‘tien bis’ verhuisden we naar een nog groter repetitielokaal op dezelfde 10^e verdieping. De ruimte was voorheen ingenomen door de cast van Wulong of de dansende draak. Hier huizen geen spoken (of zouden deze reeds verjaagd zijn door Wulong?), maar hier lijken de ramen het op sommige momenten te gaan begeven. Repeteren in HETPALEIS is altijd spannend! Met nog méér ruimte en een volledige ploeg gebeurt er elke dag ontzettend veel. Brainstormen over muziek, teksten van buiten leren, discussiëren over het decor, op zoek naar de juiste rekwisieten… Baba krijgt meer en meer vorm, maar met nog maar iets minder dan drie weken (van de 6 weken in het totaal) blijft het spannend om alles op zijn plaats te krijgen.

Wulong of de Dansende Draak is de laatste fase ingegaan. Sinds vorige week zitten we met spelers, dansers, muzikanten, techniekers, decoropbouwer, regisseurs, dramaturgen, costumières… in de grote zaal op het podium. Vele vergaderingen zorgden ervoor dat iedereen tot in de puntjes op de hoogte was van wat allemaal moet gebeuren: de instrumenten opstellen, een nieuwe vloer uitrollen, de geluidsinstallaties opgehangen, lichten inhangen, de verschillende decorstukken opstellen, enzovoort enzoverder. Alle taken zijn goed verdeeld en toch is er … chaos! We hebben vooral ontdekt dat de theorie en de praktijk vaak verschillen.

De decorbouwers en techniekers hadden heel nauwkeurig berekend welke kabels voor welk gewicht nodig zijn en hoe lang het duurt om de kabels en de trekken naar beneden te laten komen. En toch wanneer we het proberen, merken we hoe moeilijk het is om alles juist te krijgen. We hebben ook een hele week geëxperimenteerd met de vloer. Voor de dansers is die heel belangrijk, want al hun bewegingen moeten mogelijk zijn. Eerst was hij te plakkerig en konden ze niet draaien en schuiven. Nadat hij met een product was bewerkt, was hij veel te glad en gleden ze uit. Dat gaat niet, want we willen natuurlijk niet dat er ongelukken gebeuren! Dus Fati (onze techniekster) heeft gedweild met wat cola. Daardoor is hij weer wat stroever geworden, maar net niet teveel. De vloer is nu eindelijk perfect. Ondertussen staat en hangt ook de rest van het decor en is de chaos opgelost.

Nu kneden de dansers en poppenspelers het materiaal zodat alles perfect past op het podium. We gaan stap voor stap over alle details. Op die manier kan Barbara (onze lichtontwerpster) de lichtstanden maken. Dit vraagt heel veel tijd. Ze begint met een voorstel. Daarna kijkt Iris wat anders moet: een beetje meer rood licht, zodat het iets warmer wordt of een beetje feller, zodat we de gezichten beter zien of het licht mag enkel van de ene kant komen, zodat we de schaduwen op de grond zien, enzovoort.

Nu alles samenkomt, ziet Wulong er helemaal anders uit. Langzaamaan zien we de voorstelling groeien. Het is verbazingwekkend hoeveel er mogelijk is! Alle verschillende elementen toveren samen een nieuwe wereld tevoorschijn. Op zo’n moment besef je hoe geweldig theater is! Ondanks de zenuwen die stilaan opkomen, kijken we er allemaal naar uit om Wulong of de Dansende Draak aan jullie voor te stellen. We verlangen om de magie met jullie te delen! Ondertussen lichten we al een tipje van de sluier:

Vorige week was het de beurt aan de dansers om zich kort even voor te stellen, nu aan de muzikanten. Tussen de repetities maakten ze even tijd voor enkele opnames. In het filmpje noemen ze enkele van de instrumenten die ze spelen in Wulong of de Dansende Draak.

Een leuk weetje over de accordeon: wij associëren de muziek van de accordeon eerder met Europese volksmuziek. Maar eigenlijk is de oorsprong van het instrument eeuwen oud (3000 v.Chr.). De techniek die in de accordeon gebruikt wordt om geluid te creëren, stamt af van de Chinese mondfluit of sheng. Kobe koos bewust voor een accordeonist in zijn ensemble, omdat ook daar weer een link met China blijft.

Wulong of de dansende draak, van  21.04 t/m 18.05 in de Grote zaal van HETPALEIS
meer info & tickets

Actrice Dahlia Pessemiers Benamar maakt een voorstelling over de zoektocht van een dochter naar haar vader: Baba.

In Baba fantaseert Sara over haar vader. Ze maakt een eigen beeld over hem, zonder te weten of het juist is. Ze wil weten hoe het zou zijn om in een ander land te leven of andere ouders te hebben. HETPALEIS vroeg aan hele klas van het vijfde leerjaar van De Kleine Jacob in Antwerpen hoe zij daarover denken. Hier alvast enkele antwoorden:

1. Wat zou je willen veranderen aan je ouders? En waarom?
2. Waar had je het liefst geboren willen zijn? En waarom?
3. Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland? En waarom?
4. Hoe belangrijk is een thuis voor jou?
5. Welke muziek doet je wegdromen naar andere landen?

Antwoorden

Naïm

Ella

Faissal

Hanne

Baba (10+) is een muzikale voorstelling van en met Dahlia Pessemoiers Benamar over een onverwachte ontmoeting tussen twee werelden. Van 4.05 t/m 2.06 in de Kleine zaal van HETPALEIS.

Speciaal voor jullie zetten onze spelers hun beste beentje voor. De dansers hebben zelfs wat Nederlands geleerd. In het filmpje stellen ze zichzelf even voor.

Bára speelt de godin van de wind. Deze is heel nieuwsgierig, een beetje plagerig en speelt heel graag. Bára vindt het tof hier in HETPALEIS: er zijn aardige mensen, een goede sfeer en elke middag is er een heel lekkere lunch. Ze vindt het leuk om nieuwe dingen te leren. Ondertussen kan ze al heel goed spelen op de drums.

Daisy vertolkt de rol van de godin van de maan. Haar dans is sierlijk en elegant. Daisy is zelf heel lenig. Toen ze jong was, heeft ze aan gymnastiek gedaan. Ook zij vindt het heel leuk in HETPALEIS. Daisy voelt zich vereerd dat ze met zoveel getalenteerde mensen samen kan werken: muzikanten, decorontwerpers, dansers, poppenspelers, theatermakers …

Jamie speelt de slechterik in het verhaal. Haar dans doet denken aan dieren en insecten. Haar bewegingen zijn slijmerig en eng. Gelukkig is Jamie zelf helemaal anders. Ze is een opgewekt meisje en houdt van dieren. Het leukste aan Wulong vindt ze dat we met zoveel mensen samen werken en van elkaar leren.

Li Bo is de krijger van de aarde. Hij komt uit China. Daar woont hij in de Shaolin tempel waar hij elke dag kung fu beoefent. Hij is een heel indrukwekkende krijger. Zijn bewegingen stralen kracht en controle uit. Li Bo houdt van kinderen en vindt het spannend om voor hen op te treden. Hij houdt van België. Hij zegt dat de mensen hier vriendelijk zijn. Maar van het weer houdt hij niet.

Tania en Filip spelen Ming Ming. Ze hebben al vaak samengewerkt in het poppentheater. Daardoor zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Filip is heel creatief en maakt mooie poppen. Voor Wulong maakte hij Ming Ming en de draak. Het zijn alle twee grappige mensen en maken graag mopjes met Ming Ming. Tania brengt soms gezonde tussendoortjes mee waar we allemaal van snoepen.

Ziezo, nu kennen jullie onze toffe cast al wat beter. Zij zijn al benieuwd om jullie ook te leren kennen!

Wulong of de dansende draak, van  21.04 t/m 18.05 in de Grote zaal van HETPALEIS
meer info & tickets