Twee weken voor de première wordt iedereen een beetje zenuwachtig.
Er is nog zoveel werk.
We hebben een springerige tekst, beeldende muziek en magische videobeelden.
Maar nu moeten al die mooie dingen als een puzzel in elkaar gepast worden.
We zoeken, proberen, vloeken eens en herbeginnen. We moeten, met pijn in het hart, beelden die we mooi vinden toch naar de prullenbak verwijzen. We moeten hier en daar een stukje muziek eruit knippen. En ook aan de tekst blijven we schaven. Moet die zin niet naar voren komen? Moet dat woord er niet uit? En wat als we het eens zo proberen of zo?
Maar we hebben allemaal het gevoel dat ALS we de puzzel kunnen leggen, het publiek dan een bijzondere reis kan maken in het hoofd van een vijfjarig meisje.

Ik noem het meisje in gedachte Marthe.
Tijdens de repetities bedenk ik me vaak dat ze slimmer is dan ik. Dat ze met haar 5 jaar levenservaring al dingen weet die ik op mijn veertig misschien nog moet ontdekken.
Ze is klein, maar groot in haar gedachten.
Ze is bang, maar vecht terug.
Ze is boos, maar altijd genereus.
Ze is verdrietig, maar wil niet bij de pakken blijven zitten.
Ze is fantasierijk, maar komt altijd met haar beide voeten op de grond.
Kortom het is fijn vertoeven in haar hoofd.

Nog twee weken….
(en nu hoop ik dat mijn hoofd vannacht een beetje rustig blijft.)

Inne

Inne Goris regisseert Vader, Moeder, Ik en Wij, een voorstelling van LOD & HETPALEIS van 21/9 t/m 11/12 in de Kleine zaal van HETPALEIS