Iedereen maakt zich klaar voor de finale: de Trilogie van Sam Vloemans. Kijk mee!

Het is nu zaterdagmiddag, en ben aan het afkicken van fantastische en intense week.

Gisteren voormiddag hadden de muzikanten vrij, om zo wat rust in te bouwen, om zo energie te sparen voor de avond. In de namiddag zijn we samengekomen om nog eens een doorloop ‘à l’italienne’ te doen: niet alles spelen we door, maar we doen vooral overgangen, parcours, en checken het licht nog eens.

Aansluitend nog een korte zangrepetitie, en dan is het weeral tijd om iets te gaan eten. Tijdens het eten krijg ik een klop van de hamer: de vermoeidheid van een hele week hard werken slaat een eerste keer toe. Gelukkig zijn we nog een dik uur voor het concert, dus tegen dat het eten wat gezakt is, en de adrenaline door mijn lijf begint te stromen, komt dat wel goed.

Iedereen begint zich klaar te maken: eerst doen we nog een laatste sound check van het openingsnummer, aansluitend doet iedereen zijn concertkleren aan. Een kwartier voor het aanvangsuur stemmen we de instrumenten nog eens met iedereen. Dan kunnen de deuren open.

Vlak voor we beginnen komt Hanneke -de dramaturge- zeggen dat er best veel (jonge) kinderen in de zaal zitten. Ondanks dat het een avondvoorstelling is die toch een 90 minuten zal duren, hebben veel ouders ook hun jongste koters meegebracht. Waarschijnlijk zit het begin van de herfstvakantie daar voor iets tussen…

Vervolgens gaat het zaallicht uit, en stappen we het podium op. Iedereen gaat klaarzitten en ik zet me voor het orkest, om het eerste nummer te dirigeren. Ik wacht even, om een rust te installeren, vervolgens geef ik toetsenist Joris het startsein, en we zijn vertrokken. De eerste twee nummers -die ikzelf niet moet meespelen- ben ik nog wat nerveus, maar vanaf dat Sterre zich vooraan zet is dat weg. Het is een typisch ‘eerste’ concert: er is veel concentratie en af en toe is het heel spannend, maar de energie van het orkest is geweldig. Het hele concert is een balans vinden tussen concentratie en genieten.

Eén plus één is meestal twee, maar af en toe is één plus één ook drie. Dit is zo’n avond. Het orkest geeft aan het publiek, maar het publiek geeft ook minstens even veel terug aan het orkest: bij kleine intieme stukken kan je een speld horen vallen, bij de feeststukken staat met spontaan recht om te dansen.

Na de voorstelling is er één grote ontlading: een week van zeer intens samen werken, zoeken, proberen, aftasten, weggooien en aanpassen zorgde voor een bijzondere avond. Het was een plezier om te zien hoe de groep iedere dag hechter werd. Het is een voorrecht om met zo’n grote en fijne bende muziek te kunnen maken.

Dank aan de muzikanten, techniekers, dramaturgie, kleedsters, alle mensen voor en achter de schermen en het publiek die dit hebben mogelijk gemaakt: U was geweldig.

Merci, dankuwel ende bedankt,

Sam

Bekijk hier alle foto’s van fotograaf Tom Cornille (www.tomcornille.be) van het repetitieproces De Trilogie van Sam Vloemans.

We zijn nu een dag voor het concert, en de ambitie is om drie doorlopen te doen: één voor het parcours, en twee keer met alle toeters en bellen. Op die manier krijgen we meer een overzicht van het geheel, en kan de techniek ook beter bijsturen.

Bij het binnen komen ’s morgens zit de sfeer er meteen goed in: voor de eerste keer jammen we een beetje met een paar muzikanten als opwarming…altijd plezant. Helaas duurt het niet lang, want er is wederom veel werk: eerst parcours doorlopen en de monitors voor de muzikanten checken. Voor muzikanten is dat één van de saaiere dingen om te doen, maar wel essentieel om de productie te doen slagen.

In de namiddag doen we de twee echte doorlopen. Ondanks het feit dat het steeds heftig is om met veel dingen tegelijk bezig te zijn (tijdens de doorloop let ik op muziek, posities, licht, geluid,…) kan ik er voor de eerste keer ook wat van genieten. Het is gewoon geweldig om met zo’n bende samen op een podium te kunnen staan. Het zijn allemaal karakters, die wonderwel mooi bij elkaar passen. Ik deed dat bewust in de originele producties, maar dat dat ook werkt met zo’n grote bende is super.

Na de twee doorlopen werken de techniekers vooral nog wat door op het licht. Ik kijk al uit naar morgen…

A domani

Sam

Bekijk hier alle foto’s van fotograaf Tom Cornille (www.tomcornille.be) van het repetitieproces De Trilogie van Sam Vloemans.

Vandaag zag er op papier een zware dag uit, en dat is het ook geworden.

Eerst zijn we begonnen met de sound check: alle instrumenten spelen apart voor Geert en Dries, de mannen van de klank. Door de grote bezetting en het nog grotere instrumentarium was de voormiddag daarmee al goed gevuld.

Dan wat eten uit de geweldige keuken van HETPALEIS om dan om één uur de kostuums te passen. Aansluitend gingen we naar de zaal om langzaam door alle nummers te gaan. Terwijl we de nummers spelen worden de lichtstanden ook gemaakt. Ik had gehoopt daar tegen zes uur mee klaar te zijn, maar enkele klank-technische problemen beslisten daar anders over. Om zes uur zaten we aan twee-derde van het repertoire.

Toch maar even een break,  en dan verder doen met de bende. Al een geluk dat het zo’n fijne ploeg is: ondanks de vermoeidheid blijft iedereen er voor gaan. de ‘vibe’ zit goed.

Om negen uur is het mooi geweest voor de muziek. Na zo’n dag zijn je oren ook moe. Ik bespreek met Geert en Hanneke, de dramaturge, nog een paar zaken, en de techniekers werken nog wel even verder op licht.

Het is een vermoeiende doch vruchtbare dag geweest…

A domani

Sam

Vandaag hebben we eerst wat zangstukken doorgenomen. Het is geweldig om met zoveel mensen wat arrangementen te kunnen zingen. Aansluitend hebben we eerst alles van gisteren even hernomen. Het is altijd goed om te zien wat we nog wel weten, en wat niet. 

Na de middag zijn we dan verder gegaan met het laatste deel. Soms is het nog wat zoeken in sound, maar bij sommige nummers valt de puzzel al mooi. Het ‘grotere’ geluid van een twaalf-koppig orkest is toch echt bijzonder. Op deze tweede dag weet iedereen ook al wat beter hoe iedereen dingen interpreteert, en dus ook beter wat werkt, en wat niet.

In de late namiddag breken we af, om te verhuizen naar de grote zaal. Een grappig zicht: twaalf muzikanten en een handvol technici, die als een karavaan door de gangen van HETPALEIS zeulen met karren vol instrumenten. Eens we in de grote zaal beginnen op te stellen, beseffen we pas echt dat het een grote bende is: met de opstelling die we voor ogen hadden, blijken sommige muzikanten eigenlijk ingesloten te geraken tussen al de instrumenten. Het plan om in de avond de sound check te doen vervalt snel. In de plaats daarvan zullen Geert de Wit (klankman en rechterhand) en ik samen met de techniekers verder werken aan een betere en praktischere opstelling.

Op die manier hopen we morgen voor de middag goed en wel een sound check te kunnen doen…

A domani

Sam

De ochtend begint best spannend: ik bel iets voor acht ’s ochtends een taxi, om met al mijn spullen in HETPALEIS te geraken. Die laat weten dat het wel een uurtje kan duren. Aangezien ik wat marge had, leek me dat geen probleem, dus in tussentijd speel ik al in op mijn trompet. Met een demper, om de buren niet te storen. Tegen negen uur was er nog geen taxi te bespeuren. Om kwart na negen belde ik toch maar even… bleek men het vergeten te zijn. Gelukkig was er er één in de buurt, dus vijf minuten later toch de taxi in, en alsnog op het geplande uur ter plaatse. 

In de uren daarop bouwen we rustig op in een repetitieruimte. Dat doen we meteen in concertopstelling, zodat we aan de sound en plaatsing kunnen wennen. Vanaf het eerste nummer is duidelijk dat het heel tof zal worden. Iedereen heeft er zin in, en het is samen zoeken naar een geluid. Uiteindelijk is dit een nieuw orkest. Sommige dingen zijn nog wat onwennig, maar dat zal er de komende dagen wel uit groeien.

Omdat ik zelf speel, dirigeer én knopen moet doorhakken over arrangementen is het bij momenten wel pittig. Gelukkig zit ik tegenover een top bende, en de adrenaline helpt ook een handje…

Op het einde van de dag zitten we alvast op schema: twee derde van het repertoire hebben we kunnen doen. Hopelijk loopt het morgen ook zo goed…

A domani

Sam