Dat verschil is zo groot! In de ene klas kan ik alles op een rustige, vlotte, speelse manier voor elkaar krijgen; de kinderen genieten van elkaar en van de spelopdrachtjes die ze krijgen, ze luisteren naar elkaar en lachen om elkaars zotte fantasieën. In de volgende klas slaat het weer plots om, daalt de temperatuur of beter gezegd, stijgt(!) en moet ik constant op de rem staan! De voorbije week heb ik heel wat leeuwen, pauwen, slangen en apen door de klas zien dwalen. Mante was boos, heel boos. Hij zat met zijn armen over elkaar. Er tekende zich een verveelde rimpel af op zijn gezichtje. Ondertussen toverde zijn klasgenoot een spontane leeuwenhuppel te voorschijn, overtuigd van zijn talent als danser. Mante bleef kwaad en geërgerd voor zich uit staren. Hij wilde niks met deze flauwe kul te maken hebben want:” Zo beweegt een leeuw niet!” “Hoe zou jij deze leeuw laten lopen, Mante”? Daar moest hij heel diep over nadenken, de rimpel verspreidde zich over zijn hele gezicht. Ondertussen zaten er 20 andere jonge leeuwen te popelen op hun stoelen om zich in de arena te werpen! Mante begon ongestoord aan een wetenschappelijke uitleg over de leefwijze van de leeuw. Vijf seconden gunden zijn vrienden hem aandacht, daarna was het hek van de dam. Mante leeft in zijn hoofd. Hij leek me niet gelukkig tussen de andere drukke kinderen. Wat doe je op zo’n moment? Het gaat allemaal zo snel … Ik deed het fout. Toen hij telkens opnieuw elke spelopdracht blokkeerde en de hele groep demotiveerde, heb ik hem uit de klas gezet. En daar heb ik nog altijd spijt van. Meestal krijgen de lawaaimakers en de macho’s, de stille en de bange kinderen, krijgen ze allemaal wel een plaatske in de spelmomenten. Deze keer is me dat niet gelukt, Mante viel uit de boot … en dat was fout.

P.S.: Meneer de minister, zou u alstublieft die overvolle klassen willen afschaffen??? Dan kunnen wij, veldwerkers, elk kind de aandacht geven die het verdient en dan kunnen wij met plezier op ons veld blijven werken. Niet over vijf jaar, maar nu graag, vandaag en als het echt niet anders kan morgen? Of nee, liever gisteren, als het kan? Alstublieft??

Het bezoekje aan het kostuumatelier enkele dagen geleden was zo’n meevaller dat ik besloot er nog eens langs te gaan. Ik vond er dit.

Het boek van Maartje, waarin alle – maar dan ook echt alle – ideeën rond de kostuums van ZOO doen ze de dingen verzameld zijn. Zoiets als het boek van Sinterklaas eigenlijk, maar dan anders. Ik vond er niet alleen het boek met schetsen, collages, kleine notities … Er stonden ook kostuums te wachten op diegenen die hen aan willen trekken. Helaas, daarvan geen bewijzen. Ik kan alleen zeggen dat de kostuums er fantastisch uitzien. Meer nog, vanochtend op de repetitie hebben de dansers een kostuumpas gehouden. Verrassend en prikkelend. Zo zou ik dat moment omschrijven.

Terug naar mijn zoektocht naar interessant blogmateriaal. Ik nam de lift richting kelder van HETPALEIS en kwam terecht in het ondertoneel. Daar vond ik Fati die iets heel vreemds aan het doen was. Het leek wel alsof ze iets aan het zoeken was. Bijvoorbeeld een vijs die ze onderweg was kwijtgeraakt (haha, flauw). Maar nee, ze sneed iets uit. Met een speciaal machientje. Wat het precies wordt, zal de tijd uitwijzen.

Afgelopen vrijdag konden de dansers van ZOO doen ze de dingen niet repeteren in de repetitieruimte op de 10de verdieping in HETPALEIS, omdat het huis in volle voorbereiding was voor een weekend Klara4Kids. Dat wil niet zeggen dat er niet gewerkt werd aan de voorstelling. De dansers waren te gast in de klankstudio bij Michiel om zich te verdiepen in de muzikale ideeën en in het atelier werd naarstig aan het decor getimmerd. En terwijl ik zelf aan mijn bureau zat te werken diende zich een blogbericht  uit onverwachte hoek aan in de gedaante van Maartje Van Bourgognie. Zij maakte me erop attent dat Hilde van HETPALEIS in de weer was met haarlokken, kwast en verf. Met een fototoestel in de aanslag ging ik even op bezoek:

Ze zullen geroemd worden tot in de verste uithoeken van Vlaanderen. Gegeerd door allen. Bewonderd door velen. Verlangend zal iedereen uitkijken naar dat ene, kortstondige moment. Hét moment. Dat ogenblik in de voorstelling waarop deze legendarische benen hun opwachting maken. Kijken mag, aanraken niet. Vanaf 30 maart 2012 in ZOO doen ze de dingen.

Vandaag werden op de repetitie van ZOO doen ze de dingen bepaalde improvisaties aan elkaar geregen tot één organisch geheel. Elke improvisatie heeft een eigen naam en die namen zijn nogal … apart. Of speciaal, zo u wil. Zo werd de ‘backpacking’ gevolgd door een ‘ass to ass headstand’ die dan weer vlotjes over ging in een ‘broken back mountain’, gecombineerd met een ‘pussy in the face’. Vervolgens was er een ‘5 minutes before lunch’ met een ‘flipping over the dog’, naast een ‘candle in the wind’ met een ‘downward dog dive’. De reeks sloot af met een combinatie van de  ‘jump over the mountain’ en ‘the exorcist gymnast’. En daar wordt heel rustig en ernstig over gepraat. Bewijze het volgende filmpje. Vooraleer u kijkt: op ongeveer 15 seconden ziet u op de achtergrond een man voorbijlopen. Ongeveer tien seconden later hoort u niet meer goed dat Randi uitlegt hoe je mekaars nek op professionele wijze kunt molesteren. Schuldige: die man. Scenograaf van de voorstelling. Hij bouwt in een hoek van de repetitiezaal alvast aan een proefopstelling voor het decor. Multitasken, heet dat. Men kan het hem niet kwalijk nemen.

Ze stonden voor een onmogelijke opdracht:

Randi wist niet hoe hij het hen moest vertellen. Hij dacht na en dacht na en dacht na:

De computer bracht hulp. Ze keken naar hun werk van de afgelopen weken en Laurence had goede hoop:

Ze zochten naar een geschikte plek. Wikten en wogen:

Geen moeite werd gespaard, geen plekje onbekeken gelaten. En toen zagen ze het licht:

Nog een laatste bemoedigend woord van Randi:

En daar was ze … de langverwachte inhoudelijke lijn:

Dat verdient een bloemetje, nietwaar?

Dansers in rust zijn als body art in de repetitiezaal …

Vandaag toonden de dansers zich op de repetitie van ZOO doen ze de dingen van hun meest acrobatische kant. Kunstjes allerhande passeerden de revue en dat was niet zonder gevaar. En dan heb ik het niet over de fysieke moeilijkheid van de oefeningen. Ze waren wel moeilijk, maar de dansers zijn onwaarschijnlijk goed in dat soort dingen. Ik heb het meer om andere, meer geurende gevaren. Misschien moet ik een paar zelfgetekende illustraties inbrengen om dit iets meer te duiden:

Het eerste prentje: danser één heeft danser twee in zijn rug hangen. Danser twee hangt met hoofd ter hoogte van de poep van danser één.

Het tweede prentje: danser één en twee klemmen danser drie tussen zich. Danser drie zakt langzaam gekneld tussen de andere twee dansers naar beneden en eindigt met het hoofd ter hoogte van de poep van danser twee.

Het derde prentje: danser één stapt over danser twee en drie en gaat vervolgens ook op handen en voeten zitten om een nieuwe persoon over zich heen te laten lopen. Danser één heeft zijn hoofd ter hoogte van de poep van danser drie.

Need I say more? Ik denk het niet. Laat me nog meegeven dat uitspraken als ‘Uw baard prikt in mijn poep’ of ‘Ik stik’ vandaag vlotjes de ruimte vulden.

Tot slot wil ik nog een korte extra meegeven van de repetitie afgelopen vrijdag. Steven en Laurence gingen op bezoek bij Michiel om een beestig nummer aan te leren. Dat ging een beetje zo:

Twee gemeenschappen. Elk in hun eigen gebied. Alles is peis en vree. Maar het gras is groener aan de overkant en de mens is een nieuwsgierig beestje. Daar komen problemen van. Of liefdes. En dan weer problemen. Zeker als een vreemde eend in de bijt opduikt. Nieuwe voorwerpen om te veroveren, nieuwe vetes om uit te vechten. De maatschappij weerspiegeld op een paar vierkante meter repetitievloer. Een fotoverhaal zonder einde.

Het begon allemaal met een aantal rekwisieten die in de repetitiezaal werden binnengebracht:

Toen volgde de opdacht grappige situaties met deze objecten te verzinnen. Eerst werden geïsoleerde situaties geoefend. Van krabben tot het pijn doet tot slapstick met een kar.

Nadien werd een stap verder gegaan door combinaties te maken en een hele cyclus aan handelingen te ontwikkelen. Via een ingenieus roulatiesysteem, waarbij iemand telkens de rol van een ander overnam, kon deze cyclus idealiter blijven doorgaan. Idealiter. Want de cyclus wierp poging na poging existeniële levensvragen als ‘Who am I?’ op of legde schizofrene trekjes als ‘Wanneer ben ik Julien?’ bloot.

Hilarische situaties dus. En dat was uiteindelijk het opzet. Dankzij de strakke regie van een rustig choreograaf: