Laat ik dit blogbericht eens beginnen met een persoonlijke noot: ik ben zwanger en de bevalling nadert. Eind januari is het zover. Ik heb dus al wel wat gelezen over bevallingen, ben zelfs al naar een infosessie geweest in het ziekenhuis waar ik zal bevallen, maar de beste leerschool blijkt wonder boven wonder de repetitiezaal te zijn. Misschien toch maar alvast een epidurale bestellen?

Op dinsdagochtend is er de wekelijkse productievergadering. Dankzij die vergadering krijgen regisseur, decor- en kostuumontwerper, productieleider en dramaturg een beeld van hoe de voorstelling op de verschillende vlakken vordert. De ontwerpers hadden duidelijk niet stilgezeten:

Maar ook in de repetitiezaal werd gezwoegd, en dat mag je letterlijk nemen:

Benjamin keek en zag … dat er nog wat werk aan was. Hij bereidde zich voor op een muziekrepetitie om u tegen te zeggen, getuige de stevig vastgetapete micro:

Op vrijdag  bereikten me tenslotte deze beelden nog vanuit het atelier van HETPALEIS:

Repeteren gebeurt niet altijd aan één stuk door. Soms zijn er momenten waarop regisseur en muzikanten iets te bespreken hebben. De acteurs vullen die leegte dan met andere dingen: een telefoontje, een toiletbezoek, wat small talk … of een verfijning der fietstechniek:

Wanneer de regisseur vervolgens ook even zijn acteurs nodig heeft om bij te praten, zitten de muzikanten met een dood moment opgescheept. Geen nood. Ook zij weten die tijd nuttig te gebruiken:

Om dan uiteindelijk weer als één groep door te gaan:

Soms gebeurt het dat een acteur tijdens de repetities van een voorstelling tijdelijk door derden uit de repetitieruimte wordt weggehaald. De acteur is in dit geval een actrice, genaamd Laura de Vries. De derden zijn Myriam Van Gucht en Fien Wauters. U kent ze intussen wel, de twee dames die met de hulp van een hele ploeg de meest originele objecten bedenken. Eens bedacht volgt de uitvoering. Eens uitgevoerd volgt de test.

P.S. U kunt alvast beginnen nadenken over wat u hier ziet en wat het moet voorstellen. Succes!

Wiejoow wordt een theatraal concert. Eén van de codewoorden is dus muziek. Dagelijks verdwijnt de ploeg spelers urenlang in de klankstudio van HETPALEIS. De deuren worden zorgvuldig afgesloten zodat geen noot of klank naar buiten komt. In de kantine ’s middags tijdens de lunchpauze  gaan nieuwsgierige blikken van andere HETPALEISmedewerkers richting de spelers van Wiejoow. Iedereen weet dat ze zich in die geluidsdichte studio terugtrekken, maar niemand die precies kan zeggen wat er gebeurt. Welnu, dit gebeurt daar:

Eén van de componisten geeft het goede voorbeeld:

De mannen gaan een stapje verder:

Ook de vrouwen tonen wat ze waard zijn:

En zo wordt het een vrolijke boel:

Fien Wauters. Myriam Van Gucht. Oftewel de bedenkers van de meest originele objecten die u in Wiejoow te zien zult krijgen. Samen met hun stagiaires Lotte Stek en Sofie-Joan Wouters hebben ze zich teruggetrokken in een lokaal ergens tussen de 4e en 5e verdieping in HETPALEIS. Terwijl de spelers dan eens in de klankstudio aan de muziek repeteren en dan eens in de repetitiezaal op de 10e verdieping het beste van zichzelf geven, bereikten mij twee schetsen van het ontwerpersteam. Een overzicht van wat met welke kruiwagen gedaan kan worden en welke speler verantwoordelijk zal zijn voor welke kruiwagen.

De nieuwe HETPALEISproductie Wiejoow. De repetitiezaal staat vol muziekinstrumenten en overal liggen rekwisieten verspreid. Eentje daarvan neemt momenteel een wel heel centrale plaats in. ‘De kruiwagen’. Je kent hem wel. Die een-of tweewielige handigheid die je gebruikt in de tuin. Je kan er werkelijk van alles mee vervoeren: mest, zand, massa’s onkruid, water … en ja, ook al eens een mens hier en daar.

De makers van Wiejoow gaan voor een wel heel vrije interpretatie als het gaat om de gebruiksmogelijkheden van ‘de kruiwagen’. En we zijn nog maar week twee van de repetities. Dat belooft tegen de première eind december.

We zitten alweer aan het einde van de tweede werkweek na de zomervakantie en ik moet zeggen: er is iets veranderd. Het contact tussen de vrouwelijke personeelsleden namelijk. Dat is niet meer wat het was. En daar zitten de twee publieksliften van HETPALEIS voor iets tussen. Ja ja, u leest het goed. Die kooien die je met een druk op de knop van verdieping naar verdieping brengen. En soms is dat letterlijk te nemen, want op drukke dagen verloopt de tocht van het gelijkvloers naar pakweg de tiende verdieping wel eens als zat je in een boemeltrein. Maar goed, die liften hebben dus gezorgd voor een andere perceptie van de (vooral) vrouwelijke collega’s over elkaar en over zichzelf (van de mannen weet ik het niet, die houden hun gedachten in de lift meer voor zichzelf). De liften werden voor de zomer compleet vernieuwd dankzij ontwerper Bob Takes en schrijfster Joke Van Leeuwen. Sindsdien is een tochtje met de lift niet meer hetzelfde. Het maakt zelfs een verschil welke van de twee liften je neemt en met wie. Ik bijvoorbeeld kan vandaag niet in dezelfde lift met mijn collega Elke. Het is vanochtend gebeurd en meteen was het een duidelijke DON’T! Ik kan u zeggen: het was iets met mijn rode en haar blauwe kleedje. Wilt u echt begrijpen wat ik bedoel, surf dan naar de website of kijk in de seizoensbrochure naar het HETPALEISprogramma, boek tickets voor een productie in de Kleine zaal (de Grote zaal mag ook, maar dan heb je geen lift nodig) en ga als het zover is met de lift naar de vijfde verdieping. Ervaar het. Maar … beware of what you wear!

Het bezoekje aan het kostuumatelier enkele dagen geleden was zo’n meevaller dat ik besloot er nog eens langs te gaan. Ik vond er dit.

Het boek van Maartje, waarin alle – maar dan ook echt alle – ideeën rond de kostuums van ZOO doen ze de dingen verzameld zijn. Zoiets als het boek van Sinterklaas eigenlijk, maar dan anders. Ik vond er niet alleen het boek met schetsen, collages, kleine notities … Er stonden ook kostuums te wachten op diegenen die hen aan willen trekken. Helaas, daarvan geen bewijzen. Ik kan alleen zeggen dat de kostuums er fantastisch uitzien. Meer nog, vanochtend op de repetitie hebben de dansers een kostuumpas gehouden. Verrassend en prikkelend. Zo zou ik dat moment omschrijven.

Terug naar mijn zoektocht naar interessant blogmateriaal. Ik nam de lift richting kelder van HETPALEIS en kwam terecht in het ondertoneel. Daar vond ik Fati die iets heel vreemds aan het doen was. Het leek wel alsof ze iets aan het zoeken was. Bijvoorbeeld een vijs die ze onderweg was kwijtgeraakt (haha, flauw). Maar nee, ze sneed iets uit. Met een speciaal machientje. Wat het precies wordt, zal de tijd uitwijzen.

Afgelopen vrijdag konden de dansers van ZOO doen ze de dingen niet repeteren in de repetitieruimte op de 10de verdieping in HETPALEIS, omdat het huis in volle voorbereiding was voor een weekend Klara4Kids. Dat wil niet zeggen dat er niet gewerkt werd aan de voorstelling. De dansers waren te gast in de klankstudio bij Michiel om zich te verdiepen in de muzikale ideeën en in het atelier werd naarstig aan het decor getimmerd. En terwijl ik zelf aan mijn bureau zat te werken diende zich een blogbericht  uit onverwachte hoek aan in de gedaante van Maartje Van Bourgognie. Zij maakte me erop attent dat Hilde van HETPALEIS in de weer was met haarlokken, kwast en verf. Met een fototoestel in de aanslag ging ik even op bezoek: