“Mopperende mensen mikken op mollige mokkende mollen met mooie mitrailletten.”

Zoals u al gelezen hebt, is het vandaag een spannend moment. Om klokslag 15u00 geven we een toonmoment voor (groot)ouders, broers, zussen, vrienden en meer familie. De kinderen vinden het super spannend, maar dat is niet anders voor de gidsen. Iedereen heeft een week hard gewerkt, gezwoegd en gezweet (wat ook logisch is, als je in de tuin werkt!)

Temperaturen stijgen letterlijk en figuurlijk en de zenuwen worden opgespannen. De laatste details worden afgewerkt en iedereen zorgt dat het kostuum goed zit. Rokken die volhangen met kauwgum (bedankt theaterplein!) worden snel verwisseld. Iedereen is klaar, want het echte publiek komt zodra binnen.

Toch moeten we eerst nog even samen komen. “Hard gewerkt, deze week!” “TOITOI voor het toonmoment.” “mooi gespeeld en prachtige momenten samen.” En zoals in het echte theater kan een kleine verrassing dan niet uitblijven. Iedereen krijgt een badge, met daarop het originele tuin-logo en het woord van de eerste dag. KOMAAN, ga ervoor!

toitoi! (c) Jasper Vanden Bempt

BLOGBORD.

Gisteren waren er geen blogberichten op het blogbord! Vandaag zijn er massaal veel, waarschijnlijk omdat het de laatste dag is en iedereen toch nog iets kwijt wil! Lees het allemaal hieronder.

“De laatste dag, wat een lach. Die lach wordt een traan die snel zal vergaan. Dit is wat ik denk net zoals ik loop, praat of doe. De wereld zal niet vergaan, maar ja, DAG Woorden woorden woorden!”

“We hebben toneeltjes voor het toonmoment. Ik ken ze alle drie heel goed. Ik doe de toneeltjes met Ariana. Dat is een toffe meid. Ik ben Maral en ik ben ook een toffe meid.” (door Maral)

“De week was megafantastisch. De opvoeringen zijn goed gelukt! Ook de anderen zijn goed gelukt.” (Anoniempje)

“Vandaag is de laatste dag. We hebben net een toonmoment (generale repetitie) gehad en gegeten. Het was weer heel lekker, Jolan kan zo goed koken! Iedereen is blij, omdat het toonmoment voor de andere groepen zo goed verlopen is. Iedereen is ook wat stiller, omdat de week straks echt voorbij is. Ik vond het in ieder geval een fantastische ervaring en ik heb weer veel bijgeleerd! Ik raad het aan voor iedereen!” (x)

“Onschuldig, onschuldig, onschuldig tekst vergeten. Maar ‘t was hier toch superplezant! Iedereen was echt tof! Kusjes.” (door “van mij”)

“Vandaag is het toonmoment.”

“HETPALEIS is een fantastische ervaring.” (Jacob)

En, omdat we vandaag een publiek hebben die de toonmomenten nog nooit hebben gezien, is het interessant daar reacties te sprokkelen. Voor één keer mocht het blogbord dus ook door niet-tuiniers gebruikt worden!

“Knap gedaan”

“Paleis

Perplex

Weggeblazen

Super” (K en G)

“Echt mooi! Volgend jaar nog!”

“Woorden woorden woorden… en thuis ook al! Maar… niet zo betoverend mooi! BRAVO!”

Ik bedank alle deelnemers voor hun geweldige inzet deze week. Hun energie om er stuk voor stuk mooie toonmomenten van te maken. Hun respect voor elkaars ideëen. Hun actieve inbreng op deze blog! Ook ouders bedankt voor het vertrouwen en de reacties!

Jolan, Liese, Ingrid, Annemarieke, Suzy, Het was (hartver)warm(end), speels, lacherig, af en toe vermoeiend, maar echt gewoon Superfijn (punt.)!

Jasper

Er heerste woensdag een grote bedrijvigheid in de SERRE. Het was namelijk D-day voor het decor: de opbouw.

Na een heen- en terugreis richting Dubai was het belangrijkste decorstuk eindelijk aangekomen in HETPALEIS: het doek was gearriveerd! De decorbouwers konden dus eindelijk beginnen met de opbouw van Caligula. Maar een doek ophangen van 10 meter is sneller gezegd dan gedaan. Het vraagt ruimtelijk inzicht, teamwork, geduld en enkele binnenmondse vloeken.
De spanning was groot toen het doek eindelijk naar boven werd getakeld. Iedereen had de maquette van Katleen al gezien dus we wisten wel ongeveer wat we mochten verwachten maar de werkelijkheid is toch altijd anders…
We waren echter niet teleurgesteld want geef toe: het resultaat mag er zijn!

Donderdagmorgen, We worden wakker door een woordenspel met Annemarieke.  Een actieve opdracht, maar toch lijkt het alsof veel kinderen en jongeren nog slapen. Sommigen hebben ‘beenpijn’, anderen lopen met half open ogen over het theaterplein en nog anderen hinken wat achter, kortom we zitten even in een slaapdip, maar kruipen er -hopelijk-  in de ateliers weer uit.

woordenspel (c) Jasper Vanden Bempt

torentjesboterhammen? Check! drinken? IN ORDE! Heerlijke cakejes? Helemaal ok! (bedankt Jolan om ze vanochtend nog te bakken!) picknickdekentjes? zijn mee! Servieten, bekers en bordjes? Allemaal ingepakt! Aardbeien en druiven? check! een tuin MET gras? OEI, NEE!  …

…Hoe kan een geslaagde tuinpicknick nu compleet zijn, zonder gras? de tuin in HETPALEIS heeft dan wel veel te bieden, gras is er tot nu toe nog niet gegroeid.

We gaan dus op zoek naar een tuin waar WEL gras groeit. Waar de vogels echt fluiten en waar de vervelende buurman niet komt klagen wanneer we teveel lawaai maken. Een tuin waar in plaats van ideeën gras groeit. Na even zoeken, hebben we het gevonden. Perfect voor de tuinpicknick. We genieten, hangen wat rond, eten, drinken en vertellen elkaar wat we aan het maken zijn in de ateliers. Hoewel we langer willen blijven, roept het werk ons terug! Er moet meer gespeeld worden en we keren terug naar HETPALEIS om ons toonmoment van morgen nog beter te maken.

(c) Jasper Vanden Bempt

(c) Jasper Vanden Bempt

(c) Jasper Vanden Bempt

Naast deze picknick biedt de tuin deze week nog andere heerlijke maaltijden. Hieronder worden, exclusief, enkele menu’s beschreven. Het is aan u om de uitdaging aan te gaan en een maaltijd klaar te maken met dezelfde beschrijving. Veel geluk en smakelijk!

Menu 1: Rode hemelstroom

Gelukkige, maar zeer gevoelige, rode saus met gierende paprika’s, vliegende courgette, ‘n stroom tomaten en ‘n aantal bakskes basilicum… En natuurlijk handenvol pasta.

Apart: ‘n Geluidloze salade met verschrikkelijk veel komkommer. ‘n rijmpje broccoli met hier en daar ‘n plukje eigenhandig gesneden maïs. En ook hier ‘n takske basilicum.

Ingrediënten (c) Jasper Vanden Bempt

Menu 2:

Ploffende aardappeltjes uit de oven met ‘n gebroken takske rozemarijn, ‘n gelukkig eitje en blaffende groentjes.

NIET TE VERGETEN!: ‘n breekbare salade met ‘n Jolansignature.

Menu 3:

In de lucht gesmeten pannenkoeken met geplette suiker, waarheidstroop of ‘n beetje gebarsten citroen.

(er kon ook gekozen worden voor de grootste tollende soep met ‘n wilgenbosje kruiden en gewoon handenvol brood, maar dat haalde het net niet tegen de pannenkoeken.)

BLOGBORD.

Op het blogbord werd vandaag niets geschreven! Hier kan maar één reden voor zijn: TIJD! Door tijdsgebrek, de picknick en het harde werk, heeft niemand tijd gevonden zich een weg te banen naar het blogbord! Morgen hopelijk meer, dan mogen ook ouders, vrienden en familie mee bloggen! 

Morgen is het toonmoment. Wie zal er niet kunnen slapen vannacht? Wie blijft teksten opsommen in zijn hoofd en wie hoort de tuingidsen heel de tijd in zijn oor spreken?

Het is al woensdag en in elk klein groepje begint iedereen elkaar beter te kennen. Een deelnemer: “We zijn een hechte groep, maar toch spreken we ook nog met de andere groepen in de tuin.”  Hmm, gelukkig maar!

Vandaag is het tijd om in een ander atelier en met een andere gids aan de slag te gaan. Nieuwe energie zoeken, andere gidsen leren kennen en fantastische ideeën krijgen voor het toonmoment op vrijdag. Elke groep heeft zowel in de voor – als namiddag een workshop van een andere tuingids. Samen werken ze plannen uit, maken ze een ander toonmoment en krijgen de groepen zuurstof die ze morgen kunnen gebruiken tijdens het maken van het ‘echte’ toonmoment.

Omdat ‘een dag in de tuin’  het privilege is van een tuinbewoner kan u zich, als buitenstaander, wellicht niet goed inbeelden hoe zo’n dag eruit ziet. Hieronder krijgt u, weliswaar beperkt, een overzicht van ‘een dag in de tuin’.

Tijd om op te staan! (c) Jasper Vanden Bempt

9u30 Aankomst in HETPALEIS (c) Jasper Vanden Bempt

9u50 De gidsen zijn er helemaal klaar voor! (c) Jasper Vanden Bempt

10u00 Woordenspel (c) Jasper Vanden Bempt

10u30 Thee-Water-Grenadine (c) Jasper Vanden Bempt

10u45 Afwas en tafel dekken voor het middageten (c) Jasper Vanden Bempt

11u00 Werken in de atelierruimtes, elke groep met zijn eigen gids. (c) Jasper Vanden Bempt

11u00 Ondertussen wordt er heerlijk (en veel!) gekookt (c) Jolan Moonen

12u30 lunchtijd! (c) Jasper Vanden Bempt

13u00 Buiten energie zoeken, uitrusten en ook meer spelen. (c) Jasper Vanden Bempt

14u00 Terug aan het werk. (c) Jasper Vanden Bempt

15u30 en af en toe ook eens een toonmoment... (c) Jasper Vanden Bempt

16u00 Moe maar voldaan terug naar huis. Wel stiekem benieuwd naar morgen... (c) Jasper Vanden Bempt

 HET BLOGBORD.

(c) Jasper Vanden Bempt

(c) Annemarieke Gloudemans

(c) Annemarieke Gloudemans

(c) Jasper Vanden Bempt

Op een groot krijtbord in de tuin, hebben we plaats gemaakt voor de blog.  Iedereen kan een gedachte, idee, woord, zin of verhaal ‘posten’. Met krijt kan iedereen iets kort schrijven. Langere verhalen kunnen uitgetipt worden op de typmachines en erbij opgehangen worden. Hieronder de fragmenten als resultaat van de dag!

We hoorden gezang in de gang.

‘t is hier super

Een ochtend in de Serre (door Ingrid en Lukas B.)

Het is weer een warme ochtend in de serre. Het licht schijnt mooi binnen. Het kleine huisje is gevuld; tjokvol postzegel-zilverpapier.

Oh! ik moet mijn woord nog kiezen.

Maar ik heb vannacht goed geslapen en ik heb er vandaag weer superveel zin in. Maar toen begon de aarde onder ons te beven, het glas brak want het was breekbaar VIKTOR viel in een scheur en kwam op de benedenverdieping terecht en LUKIE viel er bovenop.

HETPALEIS en de tuin (door Maral)

HETPALEIS is keitof en de tuin en voorstellingen ook. Ik zit bij Ingrid en die is keileuk. De andere gidsen ook! Ik raad je aan om ook eens naar HETPALEIS te komen, want het is het leukste paleis ter wereld!

Het verhaal van een jong meisje

Dit is het verhaal van een jong meisje die naar het paleis gaat en zich heel slecht voelt. Maar vanaf het moment dat het meisje in het paleis komt, is ze weer gelukkig! Dat komt omdat het paleis gewoon super is!!!

Vandaag was het eerste toonmoment. Wat de kinderen en jongeren al kunnen tonen op twee dagen is fantastisch. Stuk voor stuk mooie momenten met concentratie, respect en vol van mooie woorden. Dat beloofd voor het ‘echte!’ toonmoment voor ouders, familie en vrienden op vrijdag 22 april 2011 om 15u00!

Benieuwd naar wat volgen zal…

We zitten rustig niks te zeggen  in de tuin, zondagnamiddag, vogels fluiten, bloesems waaien rond, kippen van de buren zingen een saai lied, vrede. Plots klinkt er uit het raam van de buren keiharde agressieve muziek. Op bepaalde muzikale tonen ( die ik niet kan onderscheiden!) en op een donderend ritme ( waar mijn buik van samentrekt!) tuimelt de boze stem van de man op de cd de tuin in en slaat mijn vrede aan diggelen. Dochter lief ziet de rimpeltjes van ergernis samentroepen langs mijn neus: “Nu niet meteen kwaad worden, mam, dat is zo voorbij”, sust ze. Moederlief bijt op haar tanden. De kippen van de buren steken hun kop in het zand! Zing, kippen, zing! Ik begin een vraag te formuleren die geen schijn van kans krijgt:

Ik: Maar waarom … ?

Dochter: Dat is rock, mam.

Ik: ????

Dochter: Zo klinkt dat.

Daar moest ik het mee doen. Ik zeg niets meer, maar voel me stok oud. Ik versleep mijn stoel naar het uiterste puntje van de tuin en probeer te doen of ik het niet meer hoor. Ik bedenk dat ik binnenkort voor die leeftijd sta met mijn voorbereidingen rond Door de bomen het bos. Dit zijn geen troostende gedachten. Als je zo boos bent op de wereld, als de hormonen zo door je lijf razen, zou je dan de poëzie en de zoete alledaagsheid van dit prachtige verhaal wel kunnen of willen smaken? Een half uur later, in diezelfde tuin, uit datzelfde raam, zweven romantische pianotonen naar buiten. Ik wil weer iets zeggen:

Ik: Maar hoe kan diezelf … ?

Dochter: Dat zijn pubers mam.

Ik: Ja maar …

Dochter: Die zijn zo! Zie je wel dat je je niet zo vlug moet ergeren?!

Toen werd daar boven het raam gesloten. De kippen begonnen weer te zingen, vogels konden weer fluiten, de bloesems waaiden verder rond, er viel niets meer te zeggen, vrede!

Maandag, 9u00.

Alle 28 kinderen en jongeren komen druppelsgewijs HETPALEIS binnengeslopen.  Allemaal  afwachtend op wat komen zal. Stilte vult de grote foyer, maar hoe  kan dat ook anders in het begin van een spannende week? Niet wetende wat er eigenlijk allemaal met je gaat gebeuren. Wie zal er straks de workshops geven? En wat is die ‘tuin’ nu eigenlijk? Maandag, duidelijk een dag om op te staan en rustig wakker te worden…

Na een leuk woordenspel worden drie groepen gevormd, die deze week intensief zullen werken. Drie groepen, die met hun eigen tuingids op zoek gaan naar hoe je kan spelen met woorden. Toch even vermelden dat er ook speciale dagen aankomen! Woensdag wisselt elke groep voor één dag van gids, donderdag gaan we tijdens de middag picknicken in het park en vrijdag is het toonmoment!  Wordt sowieso vervolgd.

Elke groep maakt een mooie zin met het woord dat iedereen individueel koos in het begin van de dag. (TIP: Sluit je ogen en laat de zinnen door iemand anders voorlezen!)

Zin 1: Ineens beetje gesnapt vogeltje geluk dier hemel werkje Vis je meisje     Handen

Zin 2: Zwart smerig troebel jaar helder gevoelige stroom gieren rode takske vliegen punt.

Zin 3: Hé?! Ik willen apart geluidloos omgevallen koffietegeltje verschrikkelijk eigenhandig krachtrijmpje.

Na dit alles drinken we even thee en/of grenadine, om er dan helemaal in te vliegen. De atelierdeuren worden wagewijd opengezet en elke tuingids gaat aan de slag met een groep. Tijdens de middag eten we een heerlijke maaltijd, klaargemaakt door gastvrouw, Jolan.

Even buiten roepen, spelen, lucht happen, energie zoeken, … en dan terug het atelier in, hup! Werk aan de winkel. Na dit alles even wat woorden sprokkelen voor op de blog. Eerste reacties, leuke zinnen, nieuwigheden, roddels,… Je leest ze hieronder, maar doorheen de week wordt dat waarschijnlijk aangespekt met meer!  

Het is kei leuk

Wat ben jij toch zo’n vrouwenkruidenier.

We hadden plezier

DENK GROOT é! Schaduw.

MEGA

Katten eten ook graag beurtkinderen.
 

Super Leuk

We werden echte woordenlovenaars.

Uw kleding zit vol basisfauvisme.

 

(c) Liese Segers

(c) Liese Segers

(c) Liese Segers

(c) Liese Segers

(c) Liese Segers

(c) Liese Segers

 

Sinds maandag is er veel bedrijvigheid in De Stal van HETPALEIS.
Op zondag 17 april is er het langverwachte toonmoment, en het spreekt voor zich dat hier hard aan gewerkt wordt.
Enkele impressies:

Camille Vermeire (12 jaar):

“waar te begginen het was zo een toffe dag we hebben ook barones/baron dus iemand da    baron(es) aan de andere (bedienden) opdrachten geven en als de baron(es) het niet goed vind of zo dan word je ontslagen alis (vergeten hoe je het schrijft) was de baron en zij aan rosanne pompen (maar rosanne kan niet pompen) dus ze was een beetje boos en ze was ontslagen in de volgende ronde zeg maar was rosanne de barones ze heeft er van genoten alis(?) heeft 200 keer moeten pompen  en we hebben ook al onze kleren voor het toonmomentheel mooi!!!!!!!! ik kan niet wachten”

 Britt Schutters (32 jaar): 

 ”Met de camera in de hand ben ik een geniepige getuige tijdens de repetities van De Stal. Er wordt HARD gewerkt, met veel energie en concentratie.”  

(c) Britt Schutters

(c) Britt Schutters

(c) Britt Schutters

(c) Elke Meskens

 De overige foto’s zijn te bekijken hier, hier en hier. Veel plezier!

Wie sinds mijn vorige post reikhalzend zat uit te kijken naar het wordt vervolgd-gedeelte van mijn queeste, moet ik helaas ietwat teleurstellen. Zoals zo vaak, had ik bij het neerpennen van het vorig bericht de fantasierijke en ambitieuze verbeelding om met een heuse fotoreportage op de proppen te komen. Ik ben wel degelijk erop uit getrokken. Maar ik moest al snel tot de vaststelling komen dat Antwerpen écht wel groot is. En dat ik geen conditie meer heb. Het wordt dus een werk van lange adem, maar ik blijf volharden om ’t stad als een echte local (danku USE-IT) te leren kennen.

Tot zover het ontdekkingsgedeelte. Om het even over een volledig andere boeg te gooien; onlangs kreeg ik een boeiend artikel over HETPALEIS en de eerste editie van de kinderkunstendag te lezen.

“Ze herinnert zich haar eerste theatervoorstelling nog goed. Achttien was ze, en meteen een stuk van Samuel Beckett. ‘Toevallig, dankzij een enthousiaste leerkracht die een ticket over had’, vertelt Barbara Wyckmans. En zo zou het altijd moeten gaan, vindt ze, maar wel graag achttien jaar vroeger: iemand die je helpt om als kind de kunsten te ontdekken. Iemand die je toont dat de deuren van een jeugdtheater of museum net zo opengaan als de poorten van een school, of beter, de deur van je kamer.” Sarah Vankersschaever in De Standaard (19/11/10)

Al vanaf deze eerste paragraaf keerden mijn gedachten terug in de tijd, helemaal terug naar de lagere school. Oude herinneringen kwamen met de nodige porties nostalgie en sentiment bovendrijven. Herinneringen aan meester Joost die, met heel zijn equipe bereidwillige leerkrachten, elke drie jaar samen met de gasten van de derde graad een heuse toneelopvoering in elkaar wist te boksen. Van Molières Vrek over De knecht van twee meesters door Goldoni tot Cervantes’ Don Quichot de la Mancha. En ook al beperkte mijn eigen glansrol zich tot het tonen van een uitermate slecht gechoreografeerd dansje,  het was de tijd van mijn leven en mijn eerste kennismaking met cultuur.

Naarmate de herinneringen dichter bij het heden komen, beland ik opeens in het tweede jaar van de lerarenopleiding. Nieuw dat jaar was het vak Drama. Koen Crul bracht ons met handen en voeten de techniek bij van de clownerie, jabbertalk, improvisatie en duizend-en-één andere technieken waar ik zelf niets van bakte. Best dat inzet en medewerking in de les ook nog punten wisten te scoren, anders was het een hopeloze zaak geweest op het einde van het jaar. Bij wijze van opdracht werd ons ook gevraagd een theatervoorstelling op maat van kinderen bij te wonen. Puur toevallig kwam ik uit bij Wolf!, een productie voor 6+ van het toenmalige Huis aan de Amstel. De voorstelling, gebaseerd op Schaap met laarsjes van Maritgen Matter, is me altijd bijgebleven.

Twee jaar later was de keuze voor Cultuurmanagement dan ook een weloverwogen zaak. En ook daar was opnieuw die reikende hand. Mevrouw Maes trok dapper als een herder met haar schapen van het derde jaar van voorstelling tot voorstelling in het kader van het vak Cultuurforum. De ene voorstelling al meer geslaagd dan de ander en de ene student al meer mopperend dan de ander. Maar steeds opnieuw kregen we iets nieuws te zien.

Dan maak ik de bedenking dat het fijn is dat er zo’n mensen zijn. Die je dat opstapje geven of dat schopje onder je kont. Want aan cultuur doen is toch wel een beetje zoals autorijden. Als je het niet kent, mis je het niet. Maar eenmaal je eerste zelfstandige rit – met of zonder die flaterende L op de achterruit – erop zit , ben je vertrokken en kan je niet meer zonder.

Special Delivery/Blokkendoos

De nieuwe repetitieweek van Caligula begon maandagmorgen met een leuke verassing. Luk Willekens & zijn team hadden namelijk een cadeau in onze repetitiezaal achtergelaten: de lang verwachte decorstukken a.k.a ‘de blokken’. Lang verwacht want het atelier is enkele weken zoet geweest met deze juweeltjes. Zagen, behangen, schilderen en vernissen. Er kruipt meer tijd in enkele zwarte blokken dan je denkt! Bovendien moesten ze eerst helemaal droog zijn voor wij ermee mochten spelen.
Bij Caligula zijn we echter niet snel tevreden met wat we krijgen. Noem ons gerust verwende kinderen die niet blij zijn met een goedkope pop uit de Zeeman. We onderwierpen ons nieuw decor dus aan een nauwgezette keuring: Wat vinden we goed? Wat vinden we slecht? Zijn ze stevig? Te groot? Te klein? Bij een professionele keuring horen natuurlijk ook enkele experimenten. Het trial-and-error principe is een vaak gebruikte techniek in het theater en ook wij gingen volgens dit principe aan het werk. De blokken werden bijgevolg onderworpen aan verschillende opstellingen en opeenstapelingen.
Wat we uiteindelijk allemaal uit onze blokkendoos gaan toveren kan je vanaf 5 mei komen ontdekken. Tot dan!

Ruth Blessers, regie-assistente (stage) bij Caligula van 5/5 t/m 1/6