De eerste intensieve Zomer-Stal-theaterweek 2012 zit er nog maar net op of de tweede is al weer in vliegende vaart vertrokken. Vorige week was een heftige week die ons en de deelnemers niet in de koude kleren is gaan zitten: verbouwingen in HETPALEISCafe ‘HETGELUK’ (na een facelift nog fijner nu om daar uit te puffen met een glas dit of dat), skateboard kampioenschappen op het theaterplein (oftwel de hele dag minstens 100 jonge gasten die ‘en public’ op hun gezicht willen gaan met alle oe’s en aaaa’s van het publiek er overheen). Dompel die lawaai-factoren in de nasleep van een hittegolf (30 tot 35 graden celsius) en u  begrijpt misschien een beetje wat ik bedoel…. Pittige werk-omstandigheden!

Jellie en ik hebben een geheim genootschap opgericht. En alle deelnemers aan de Stal-theaterworkshop deze zomer zijn lid geworden. Ik mag niet te veel verklappen, want anders lig ik uit de club, maar ondanks de herrie en de hitte hebben we afgelopen week gretig en zoet afgerekend met enkele bizarre frustraties.

En nu zijn we met de tweede week begonnen. HETGELUK is compleet. Het theaterplein stiller en vrij. De hitte is uit de lucht, sochtends ruikt het soms buiten al een beetje pijnlijk naar herfst. Kortom, de omstandigheden zijn ideaal om opnieuw theatraal in de aanval te gaan. En aldus geschiede.

Zodra gisterochtend iedereen binnen was (30 kids tussen de 10 en 16 jaar) werd zonder pardon de hele groep tegen de muur gezet. De ene helft krijgt blinddoeken voorgebonden, de andere helft instructies ingefluisterd. Op de tast en bij de arm genomen volgt voor sommigen een eigenaardige tocht waarbij zoveel mogelijk zintuigen op de proef worden gesteld. De reis eindigt bij een kleine expositie van door de deelnemers zelf meegenomen objecten. Vanuit dit materiaal gaan we deze week werken. Vandaag (dinsdag, de tweede dag) kregen de objecten een gezicht (en weer mag ik niet te veel verklappen anders zwaait er wat) en dat bracht ons op het spoor van grote emoties. Zo gaan we de hele week door. Met de objecten als nimmer uitgedroogde inspiratiebronnen.

Deze workshop wordt, net als vorige week, vrijdagmiddag afgesloten met een kort maar krachtig moment van presenteren: het toonmoment.  Tijdens de onderzoekperiode daarvoor vertellen we  inspirerende verhalen uit de praktijk, delen we geheimen, doen gevaarlijke oefeningen, geven bizarre opdrachten en beleven samen vooral veel theatrale avonturen. Het toonmoment op vrijdagmiddag dekt nooit de lading van de vijf dagen daarvoor,  het is niet de punt op de i, de goal van de week, het doel waar naar wij streven. Het streven zelf is eigenlijk het doel. Het toonmoment is ’slechts’ een korte samenvatting van een reeks ervaringen die wij op dat moment met familie en vrienden willen delen.

Vorige week vrijdagmiddag werden, ondanks de lawaaiige afleidingsfactoren, bijna 100 man/vrouw publiek beneden in de foyer, tussen bar, kassa en HETGELUK aangenaam verrast met stormachtige taferelen, eigenaardige schipbreukelingen en onfortuinlijke campinggasten. Twee typische reacties:  ”Mijn zoon komt sinds lange tijd weer eens thuis met wilde verhalen en popelend om de volgende dag weer naar HetPaleis te gaan. Dank daarvoor.” Daar tegenover:  ”Mijn dochter is teleurgesteld thuisgekomen na de presentatie afgelopen vrijdag. Zij denkt dat ze het niet goed heeft gedaan en ik vind het spijtig dat er geen evaluatie was”.

Uit beide reacties blijkt de gedrevenheid van de deelnemers. Het is gaaf om te horen hoe inspirerend theater maken kan zijn. Het is goed om een leerpunt aangereikt te krijgen vanuit je publiek: evalueren hoort erbij. Vanavond zal ik daarom het een en ander op papier zetten. Ik zal schrijven dat  ik het jammer vind dat iemand met zoveel talent en aandacht ‘durft’ te denken van zichzelf dat ze het niet goed heeft gedaan. Ik zal schrijven wat u al weet: dat “het toonmoment op vrijdagmiddag nooit de lading dekt van de vijf dagen daarvoor,  het is niet de punt op de i, de goal van de week, het doel waar naar wij streven. Het streven zelf is eigenlijk het doel. Het toonmoment is ’slechts’ een korte samenvatting van een reeks ervaringen die wij op dat moment met familie en vrienden willen delen.” Dat ga ik schrijven. En nog meer, maar dat is persoonlijk.

Morgen gaan we weer verder waar we gebleven zijn. De sfeer is perfect. De wil om te spelen, maken, kijken, is alom aanwezig. De gretigheid om te ervaren gloeiend en groot. Waar het komende vrijdag naar toe gaat zal ons een zorg zijn. We zijn onderweg, de wind staat pal in de zeilen, de crew hunkerend aan het roer, klaar om ons lot te ondergaan.

En onderweg gaan we proberen u op de hoogte te houden!

X Koos

Dit bericht is gepost op dinsdag, augustus 28th, 2012 om 23:15 in de categorie Intensieve theaterweek 2012, Workshops De Stal, Workshops van de Stal. Je kan de reacties volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan reageren, of trackback vanop uw eigen site.