Mist, regen, donker op de weg, stresserende ruitenwissers en file … zo startte vanmorgen deze drukke dinsdag. De bus zal in Kalmthout zijn eerste kleuters opladen om hen mee op reis te nemen naar Spanje, Rusland, Roemenie en Indie, door tunnels, tussen de wolken, onder het water en in de sneeuw, om zo, een goed half uur later, weer stil te houden voor de schoolpoort. Een eerste keer is altijd een beetje zenuwengedoe. Er is altijd wel het een of ander wat niet werkt zoals gepland. Deze keer waren het de deuren van de bus die niet goed open gingen. De technische uitleg zal ik je besparen, want het kwam net op tijd in orde. En de parkeerplaats voor de bus was niet voorzien, maar ook dat kwam net op tijd in orde. En de kleuterschool was niet op het aangegeven adres, maar een paar straten verder, ook dat kwam in orde. Roger en ik werkten rustig verder want alles kwam telkens op zijn pootjes (of moet ik zeggen wielen) terecht. Voila, de bus is klaar, de kleuters kunnen komen. Ik zet mijn pet op en ga hen ophalen in de klas: “Wie wil er graag een grote reis maken?” Ikke, ikke, ikke!!! Ok, iedereen krijgt een ticket en voor iedereen is er een plaatsje in de bus. Met veel moeite klimmen die kleine beentjes via de opstap de bus in. Eén voor één nemen ze plaats op een bankje, ze kijken hun ogen uit, ze worden er zowaar stil van: een bus op hun formaat, speciaal voor hen. Vol verwachting kijken ze me aan, in het volle vertrouwen dat ik de bus door diepe ravijnen en over ruige bergruggen zal loodsen, in het volle vertrouwen dat ‘mama’ straks, na de wereldreis, aan de schoolpoort zal staan … heerlijke kindertijd! We vertrekken. Ik zit niet samen met hen in hetzelfde gedeelte van de bus (o.w.v technische redenen), ik zit als zogenaamd chauffeur vooraan en volg op een klein filmschermpje hun reacties. Als we vertrekken hoor ik hen juichen, roepen en gillen, ik zie hoe ze elkaar aanstoten en rondkijken. “Dat is regen! Nee, dat is sneeuw!! Een vogel! waaauw we rijden in het water … we verdrinken!!” En ja, dit is teveel voor een paar kleintjes. De fantasie in hun hoofdjes is nog te broos. Hun hartjes zijn nog niet bestand tegen dit watergeweld. Meteen zijn daar beschermende armen van de juf en de stoere stomp van een vriendje naast hen dat uitroept: “Ge moet nie bang zijn … da is nie écht … ik ben niet bang!” De bus barst van de kreten vol verwondering en plezier. Als ik na 35 minuten wereldreis het achterdeurtje van de bus weer opendoe zie ik 24 grote ogen en rode wangen: “Zijn we er nu? Is het al gedaan? Ik wil in de bus blijven! Ik wil nog es! Wij zaten in het water!” Ze zijn over enthousiast. Aan een juf van een andere klas beginnen ze allemaal tegelijkertijd te vertellen wat ze gezien hebben … het lijkt wel een groot symfonisch orkest dat zijn instrumenten aan het stemmen is bij het begin van een concert … zoveel verschillende stemmetjes in allemaal andere toonaarden, allemaal door elkaar … !

Dit is puur plezier. Dit is lachen en genieten en fantaseren. Elke dag opnieuw. Dit is onze theaterbus! En daar zijn we trots op.

Dit bericht is gepost op dinsdag, januari 19th, 2010 om 23:32 in de categorie HETPALEIS spreekt!, Paula Stulemeijer. Je kan de reacties volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan reageren, of trackback vanop uw eigen site.